Vurulduk Maraş’ta, Yandık Sivas’ta

2 Temmuz 1993′te 35 yıldızlı bir otelimiz yıktılar.
Tahrik var diyerek yaktılar oraları.

16 yaşında Asuman Sivri gitti orada.
12 yaşında Koray Kaya..
67′lik bir şair de gitti,
25′lik gazeteci de.
Muhlis Akarsu gitti orada.
İnsanlık gitti, Türkiye gitti.

Çorum, Yozgat, Sivas, Bahçelievler; hepsinin başı olan it de öldü ama hala bu yangının hesabı sorulamadı. Yobazın zulmü yetmezmiş gibi bir de kebapçı koydular oraya. Her gün yüreklerimizi yiyorlar.

Müze, anıt zırvaları hep gündeme geldi ama nafile.
Vurulduk Maraş’ta,
Yandık Sivas’ta.

5 gün önce Yaz’ım Geldi isimli yazıda belirttiğim çalışmalara başlıyorum! 2-3 gün içerisinde blogda büyük değişikler olacak, hatta adresin de bile.

Bekleyin efenim, güzel olacak diye umuyorum!

1 haftadır memlekette yer yerinden oynuyormuş, umrumda mı?
İsteyen istediğini yapsın birader, ben arkama yaslanır göbeğimi kaşırım. Keyif benim değil mi?

Ülke kağıt üzerinde parçalansın, “T.C” ibaresi belirli yerlerden yavaş yavaş kaldırılsın. Atatürk fotoğrafları arkaplana koyulmaya devam etsin. Ne gerek var sinirlenmeye? Bugün varım, yarın yokum! Göbeğimi kaşırım ben. Umrumda değil gerisi…

İnternetimize, hayatımıza sansür gelsin. Birisi masaya yumruğunu vurduğu an yasa meclisten geçsin. Ne olacak yahu, alıp götürmüyorlar ya toprağı.

İnsanların güvendiği ne kadar kurum varsa yuvarlak içine alınsın, hepsinin itibarı medya kuruluşları ile azaltılsın ve yıpratılsın. Yanlış/yalan olduğu ortaya çıkınca hemen gençleri toplayıp esnafa saldıralım ki gündem değişsin. Hoop ne güzel işte birader. Adamlar zeki, bende bu kadar akıl yok. Göbeğim de pek kaşınıyor ya.

“İki satırlık adamları musallat ettik ömrümüze! Bundandır; böyle dibe vuruşumuz.”

İçinde sırf Darwin geçtiği için Facebook’tan kaldırılan bir sansür videosu. Barış Gündüzalp tarafından çekilmiş 5 dakikalık kısa bir film. Bence harika olmuş, gittiğimiz yola ışık tutuyor(!).

Tutulma from BG on Vimeo.

Lise aşkları,
Lise arkadaşlıkları,
Haftasonu gezmeleri,
Geceleri içmeleri,
Kız peşinde koşmaları,
Soru çalmaları,
Öss zamanları,
Sabaha kadar oturmaları,
Anıtkabir’i..
ve tüm yaşanılanları ile bitmeyen Ankara.

Kusura bakma Isparta. Bi’ Sülo Amca için bunları unutmam, sana da bağlanmam.

Bize yanlış öğretmişler. Her işimizi anne yapar, baba da eve bakar derlerdi hep. Oysa ne büyük eksiklik ‘baba’ ile iki çift laf edememek; onu nesneleştirmek..

Belki ben biraz farklı olabilirim. Kendimi bildim bileli, hem annem, hem de babam çalışır. Yani ikisini de aynı sıklıkta görür, vakit geçiririm. Hafta sonları dahil.

Çevreme baktığımda; özellikle aileme.. İnsanlar babasıyla o kadar az iletişim kuruyor ki. Kız ya da oğlan çocuğu, hiç farketmez. Her şeyimizi annemiz ile paylaşıyoruz, baba sadece para. Hiç öyle değil demeyin. Belli bir yaşa kadar baba, para istenecek kisme oluyor hayatımızda. Evet, seviyoruz. Çok da seviyoruz. Ama öyle duvarlar var ki hayatımızda; soramıyoruz bile, ‘nasılsın?’ diye!..

Başkaldırış değildir bu, zaten anlayan anlıyor demek istediğimi. Kimse kalkıp da babanızın lafını dinleyin demiyor. Fakat kırın duvarları!
Yazının tamamı için tıkla!

Blogumu ihmal ettiğimi düşünmeye başladım.
Bakıyorum da, 4 gündür hiç yazı falan yazmıyorum. Üstelik, yazmayı da düşünmüyorum.
Bunun üzerine epey kafa yordum ha! Neden böyle oluyor, niye eskisi kadar yazmıyorum diye…

Farkettim ki yaz gelmiş! Harbi gelmiş. Üstelik benim yaz’ım da gelmiş. Senelerdir bu kadar boş bir yaz tatili ümidi ile yanıp tutuşuyordum. İşte buldum. Pek yakında buralar pek değişecek, lütfen demedi demeyin! Temasından ismine kadar deyip, tadında bırakayım..

Bazı şeyler çok gözüme batmaya başladı. Bkz: yazı tipi. Hepsi ile tek tek oynayacağım, 3-5 güne çok güzel hareketler olacak diye düşünüyorum.